ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

Του Βασίλη ΚΟΝΤΟΖΑΜΑΝΗ
Υποψηφίου Συμβούλου Περιφερειακής Ενότητας Αρκαδίας
Περιφέρεια Πελοποννήσου – Συνδυασμός ΔΥΝΑΤΗ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ

Κι ενώ τα επιτελεία των κομμάτων ανακοίνωσαν τα ονόματα των υποψηφίων για τις Αυτοδιοικητικές Εκλογές, κι ενώ οι υποψήφιοι έχουν ξεκινήσει τη μάχη για την επικράτηση του αξιότερου, μια τυχαία τηλεοπτική πολιτική συζήτηση, στάθηκε αφορμή να σκεφτώ το ουσιαστικό και όχι το συμβολικό μήνυμα των επερχόμενων αυτοδιοικητικών εκλογών.

Καταφανώς και εκ πρώτης, θα μπορούσε να πει κανείς πως το ουσιαστικό μήνυμα είναι η ανάδειξη τοπικών και περιφερειακών «αρχόντων», υπεύθυνων να λαμβάνουν αποφάσεις για τα ζητήματα που αφορούν στη ζωή της τοπικής κοινότητας / κοινωνίας.
Πέραν όμως του καταφανούς και του αυτονόητου για το ουσιαστικό μήνυμα των εκλογών, διαφεύγει συχνά της προσοχής μας ένα θεμελιώδες ποιοτικό κριτήριό του: η έννοια του Πολιτικού Πολιτισμού. Έννοια παραγνωρισμένη αν και κρισιμότερη παρά ποτέ στις μέρες που διανύουμε, και ειδικά στην παρούσα εκλογική αναμέτρηση. Έννοια η οποία πρέπει πράγματι να αποτελέσει το ουσιαστικό μήνυμα των Αυτοδιοικητικών Εκλογών.
Τι εννοώ με την έννοια πολιτικός πολιτισμός; Και γιατί τώρα περισσότερο από κάθε άλλη φορά πρέπει να αποτελέσει το ουσιαστικό μήνυμα των εκλογών;
Ο πολιτικός πολιτισμός είναι, αναμφίβολα, ένα επίτευγμα που προκύπτει από τη συλλογική συμβίωση των πολιτών. Είναι πάνω από όλα η συνειδητή επίγνωση για την ιδιότητα όλων μας ως πολιτών, μέσα στο συλλογικό και κοινωνικό πλαίσιο που εγγυώνται οι αρχές της Δημοκρατίας. Είναι ο σεβασμός του ενός προς τον άλλο, η συμμετοχή στα κοινά και η ευθύνη για τα έργα και τις ημέρες των κοινωνιών μας.
Γνωρίζω ότι σκέψεις σαν και αυτές μπορεί να περνούν ως ιδεαλισμοί περιθωρίου στους πραγματιστικούς και δύσκολους καιρούς μας. Όμως, ακριβώς εδώ βρίσκεται το ζήτημα. Τις τελευταίες δεκαετίες, σε ό,τι αφορά το πλαίσιο διεξαγωγής του πολιτικού και ευρύτερου δημόσιου διαλόγου, γίναμε μάρτυρες μιας στείρας αντιπαράθεσης, ετοιμοπαράδοτων σχημάτων και εξαπλουστεύσεων, αφόρητων κλισέ που δεν οδηγούν πουθενά. Πολώσεις, ανταγωνισμοί, παιχνίδια εντυπώσεων, μικροψυχία και κανιβαλισμοί.
Τον τόνο φυσικά τον έδωσαν οι ίδιοι οι πολιτικοί, όσο βεβαίως και οι πάσης φύσεως δημοσιολογούντες και πολιτικολογούντες. Το φαινόμενο αυτό, ως «ασθένεια», εξαπλώθηκε όπως ήταν φυσικό στην κοινωνία, με συνέπεια τι άλλο παρά τη συσκότιση και τον αποπροσανατολισμό από τα φλέγοντα και κρίσιμα ζητήματα που αντιμετωπίζουμε. Διχόνοιες, αλαζονεία, μειονεξίες και προσωπικοί ανταγωνισμοί κρατούν τη χώρα και καθένα μας ξεχωριστά πίσω από τις εξελίξεις, μακριά από ένα αναβαθμισμένο επίπεδο συλλογικού βίου.
Με αφορμή την υποψηφιότητά μου στις αυτοδιοικητικές εκλογές δεν διαφεύγουν, δυστυχώς, της προσοχής μου ανάλογα φαινόμενα. Μικροπολιτική, μικροκομματισμοί και φανατισμοί κάθε είδους ενέχουν ακόμα και σήμερα θέση δημόσιου διαλόγου. Μια απλή χειραψία υποψηφίου με το Α κόμμα και ψηφοφόρου από το Β μπορεί να αποτελέσει αφορμή κακεντρεχών ή και απαξιωτικών σχολίων. Νοοτροπίες και προκαταλήψεις οπισθοδρομικού χαρακτήρα που μπορεί να τις διακρίνεις στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα είτε από ένα βλέμμα είτε από μια κουβέντα. Μέσα στην μικρή τοπική κοινωνία η κομματική περιχαράκωση μπορεί να δηλητηριάζει την καθημερινότητα, αλλά ακόμα χειρότερα να αποκλείει οποιοδήποτε ενδεχόμενο για γόνιμη συνδιαλλαγή και συνύπαρξη.
Κι όμως, πιστεύω ότι αυτό μπορεί και πρέπει να αλλάξει.
Περιοδεύοντας στην εκλογική μου περιφέρεια, την Αρκαδία, επιδιώκω τον απροκατάληπτο διάλογο με όλους μου τους συμπολίτες ανεξαρτήτως κομματικής ταυτότητας. Είμαι βέβαιος ότι όλοι έχουμε να μοιραστούμε μεταξύ μας πράγματα για όσα πλείστα μας απασχολούν και μας προβληματίζουν. Για όσα πρέπει από κοινού να συζητήσουμε ελεύθερα και υπεύθυνα, χωρίς κομματικές ετικέτες και έριδες.
Αυτό συνιστά για μένα πολιτικό πολιτισμό. Αυτό προέχει να κατακτήσουμε. Και είναι πιστεύω ο μόνος τρόπος για να αλλάξουμε τα κακώς κείμενα των τελευταίων δεκαετιών. Από εδώ, από την Αρκαδία, ας πάρουμε αυτή την πρωτοβουλία και το μήνυμα θα διαδοθεί παντού.
Έρχομαι τώρα στο σημείο να απαντήσω στο δεύτερο ερώτημα. Γιατί τώρα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά πρέπει η έννοια του πολιτικού πολιτισμού να αποτελέσει το ουσιαστικό μήνυμα των εκλογών; Διότι οφείλουμε όλοι μαζί να πάρουμε την ευθύνη, τα πράγματα στα χέρια μας, να προσπαθήσουμε να εξυγιάνουμε το πολιτικό σκηνικό και να στρέψουμε τον δημόσιο λόγο στα κρίσιμα ζητήματα ουσίας. Γιατί ζημιώθηκε πέραν κάθε ορίου το γενικό συμφέρον και υποθηκεύτηκε το μέλλον μας. Γιατί πρέπει να υπερασπίσουμε τις διαχρονικές δημοκρατικές μας αρχές και παραδόσεις, που βάλλονται από παντού.
Σε τούτες τις εκλογές για την Αυτοδιοίκηση έχουμε τη μεγάλη ευκαιρία να αποδείξουμε την πολιτική μας ωριμότητα. Ως μέλη τοπικών κοινοτήτων αφενός, μα κυρίως, ως πολίτες αυτής της χώρας να διεκδικήσουμε με τον δέοντα πολιτικό πολιτισμό την Πολιτική που μας αξίζει και τη Δημοκρατία που αξιώνουμε.
Σίγουρα όλοι μας μπορούμε να βρούμε - αν τον αναζητήσουμε - τον τρόπο να αποδείξουμε, ότι δεν είμαστε έρμαια του ατομικισμού, των παθών και των όποιων εμπαθειών. Αντιθέτως, έχουμε συλλογικούς στόχους, είμαστε συγκροτημένοι και αναγνωρίζουμε τις έννοιες του δικαίου, της νομιμότητας και της αξιοκρατίας.
Αυτό θα πρέπει να είναι το ουσιαστικό μήνυμα των εκλογών της Αυτοδιοίκησης. Συνάμα, αυτό θα είναι και το μεγάλο στοίχημα των «Αρχόντων» που θα εκλεγούν. Να μεταφέρουν, δηλαδή, ως πολιτικοί ταγοί στα μέλη των κοινοτήτων τους τον πολιτικό πολιτισμό στον τοπικό και ευρύτερο πολιτικό βίο.