Περί αυτοκριτικής...

Σε προηγούμενο άρθρο μου («Από το λαό στους αντιεξουσιαστές στην εξουσία»), με αφορμή δύο χαρακτηριστικά σλόγκαν του ΠΑΣΟΚ, σκιαγράφησα το επί δεκαετίες στρεβλό σύστημα εξουσίας που επινόησε, και την «πολιτική» κουλτούρα που καλλιέργησε στην κοινωνία. Σχολίασα τη λυσσαλέα εμμονή για εδραίωση στην εξουσία, που είχε ως αποτέλεσμα την ισοπέδωση κάθε ιεραρχίας και τη διάλυση της δημόσιας διοίκησης. Μίλησα, επιπλέον, για τα κάθε λογής παιχνίδια εξουσίας που στέρησαν από την πολιτική την αυτονομία της. Συμπέρανα, επίσης, ότι το σύστημα που εξέθρεψε αυτή τη στρεβλότητα δεν μπορεί, εκ των πραγμάτων, να την αναστρέψει. Αντιθέτως, μόνο να την επιδεινώσει μπορεί, πράγμα που δυστυχώς επιβεβαιώνεται τώρα με τον χειρότερο τρόπο.

Τέτοιου τύπου σχόλια δημιούργησαν με τη σειρά τους άλλα σχόλια από πλευράς των αναγνωστών, που επεσήμαναν ότι κεντράρισα στην παθογένεια του ΠΑΣΟΚ, αποσιωπώντας, εσκεμμένα προφανώς, τα κακώς κείμενα της Ν.Δ. Με λίγα λόγια, ότι απέφυγα την αυτοκριτική.

Μέσα στις τρεις τελευταίες δεκαετίες η Ν.Δ., ως κόμμα εξουσίας, πρωταγωνίστησε στην πολική ζωή, διαμόρφωσε εξελίξεις, κυβέρνησε. Πράγματι, αναπαρήγε ανάλογες παθογένειες. Δεν αρνούμαι τα σκάνδαλα, τις σκανδαλώδεις και αλαζονικές συμπεριφορές, τον λαϊκισμό. Δεν παραβλέπω τους αδέξιους χειρισμούς και τις εξαγγελίες που έμειναν εξαγγελίες. Επιπλέον, δεν αγνοώ τα φαινόμενα αλληλο – υπονόμευσης, ασυνεννοησίας και προσωπικής αντιπαλότητας. Τέλος, δεν μπορώ να μην παραδεχτώ ότι στη Ν.Δ. όπως και σε άλλα, βεβαίως, κόμματα παραφυλάει ο πολιτικός καιροσκοπισμός και η εξουσία ως αυτοσκοπός. Είναι αυτονόητο ότι και η Ν.Δ. φέρει τις ευθύνες της για τη συνολική κατάσταση της χώρας.

Στο προηγούμενο άρθρο μου, όμως, έστρεψα τους προβολείς στο ΠΑΣΟΚ για προφανείς λόγους: είναι η παράταξη που από το 1980 κυβερνά σχεδόν αδιαλείπτως τη χώρα (20 χρόνια και βάλε), και που ακριβώς για τον λόγο αυτό, αντιπροσωπεύει το απόλυτο κατεστημένο τόσο στην πολιτική σκηνή όσο και στον δημόσιο βίο. Πιο ξεκάθαρη αλήθεια από αυτή δεν υπάρχει, και όποιος δεν την αναγνωρίζει, αποφεύγει να δει τα πράγματα για αυτά που είναι.

Τώρα που τα πράγματα ζόρισαν επικίνδυνα, επανεξετάζεται από όλους και επί της ουσίας(;) ο ρόλος της πολιτικής. Από την πλευρά μου, ασκώντας την όποια αυτοκριτική, διευκρινίζω ότι δεν την εννοώ σαν όχημα για συχωροχάρτι ούτε κολυμβήθρα του Σιλωάμ, ένα φτηνό επικοινωνιακό τέχνασμα δηλαδή. Στο βαθμό που ασκείται, γίνεται απροκατάληπτα, ώστε να αποτελέσει εφαλτήριο δράσης για αλλαγή νοοτροπίας και νέα ήθη στην πολιτική ζωή.

Είμαστε όλοι αγανακτισμένοι και δικαίως. Έχει εμπεδωθεί πια, ότι οι καιροί της επιπολαιότητας, η πολιτική της ευκολίας τελείωσε με την απόλυτη οικονομική χρεοκοπία και πνευματική έκπτωση. Βρισκόμαστε εν αναμονή των χειρότερων. Καλή η κριτική και η αυτοκριτική, έστω και αργά. Επαρκεί όμως τώρα, εδώ που φτάσανε τα πράγματα; Μπορεί να αντιμετωπίσει την επερχόμενη λαίλαπα; Σύντομα θα δούμε αν διαθέτουμε την πολιτική ωριμότητα να αντιμετωπίσουμε τη μεγαλύτερη κρίση στην ιστορία της χώρας με τις λιγότερες δυνατές απώλειες.